Vanaf nu is mijn blog te vinden op joukevisser.com.
Deze blog zal ik niet meer updaten.

Afgelopen zaterdag liepen Tomas en ik mee in de Thaisner Dxc3xb6rpsrun (de Thesinger Dorpsloop). Voor Tomas was dit de allereerste keer dat hij in een loopevenement mee zou gaan. Hij was behoorlijk zenuwachtig, dus stelde ik hem op z’n gemak door te zeggen dat het in feite hetzelfde zou zijn als een training. Immers, we zijn in training voor de 4 mijl van Groningen, niet om in Thesinge een goede tijd neer te zetten. Het zou een "snelle duurloop" worden.
De stoet mensen die voor de start stonden waren natuurlijk voor hem wel behoorlijk overweldigend. Dat was juist de reden dat ik deze loop had uitgekozen ter voorbereiding op de 4 mijl. Dan heeft ‘ie al een keer in een echte loop meegedaan, eens meegemaakt hoe een start verloopt, en bovendien heeft ‘ie zichzelf een keer kunnen testen op de afstand.

Het was de bedoeling om tot halverwege in een rustig duurlooptempo te lopen, en daarna te versnellen als dat er nog in zat. Het liep echter anders. Het tempo lag hoger dan gepland, en we liepen beide behoorlijk soepel. Natuurlijk is ons tempo nog niks vergeleken met wat we willen kunnen op de langere termijn, maar toch liepen we de eerste drie kilometer zo’n 9km/u. Dat was in ieder geval sneller dan we hadden gedacht.
Na die eerste drie kilometer begon Tomas miltsteken te krijgen. Hij kon desondanks wel doorlopen. Een kilometer later waren de miltsteken verdwenen, maar de geplande versnelling zat er dus niet in. Vervolgens kreeg Tomas last van z’n linkerenkel. Een jaar geleden heeft hij die flink verzwikt, en heeft hij een paar maanden fysiotherapie gehad om daarvan te herstellen. Dat speelde nu toch weer op. Maar Tomas wilde van geen ophouden weten, en we hielden hetzelfde tempo aan tot en met de finish.

Achteraf heb ik spijt dat ik hem niet heb laten wandelen. De enkel is nu een serieus probleem. We hebben deze week maar 1x getraind, maar hij bleek hem niet pijnloos te kunnen gebruiken. Maandag gaan we naar het blessurespreekuur van het Sportgeneeskunde centrum in Groningen (bij het UMCG). Hopelijk is het niets ernstigs en slechts een kwestie van overbelasting.

Het bleek overigens dat de "4 mijl" in Thesinge in werkelijkheid ongeveer 7 kilometer was. Bij het werkelijke 4 mijl punt stond een extra klok, waar we na 42 minuten langs kwamen. Uiteindelijk finishten we met een netto tijd van 44:22. We kregen een mooie herinneringsmedaille, en werden thuis als helden binnengehaald. Goede motivatie voor Tomas

Nou, het is wel heel lang geleden dat ik wat heb geblogd. Eens kijken of ik het weer een poosje wat beter bij kan houden…

Tegenwoordig loop ik niet meer alleen. Tenminste, niet elke training. Mijn zoon Tomas wil namelijk heel graag met me meelopen. Hij is 13, maar heeft de bouw van een volwassen vent. Dat maakt het wel eens lastig om in te schatten wat hij kan. Enerzijds verwacht je een "volwassen" looptraining te kunnen doen, maar je komt er toch steeds weer achter dat dat niet kan.
Dat maakt het voor mij ook wel eens lastig om mezelf te trainen. Op het moment trainen we samen zo’n 4 keer per week, ter voorbereiding op de 4 Mijl van Groningen. Sinds woensdag beschikt ook Tomas over een paar echte, voor hem geschikte, hardloopschoenen, en hij krijgt straks een Polar F4 hartslagmeter, zodat we wat beter kunnen inschatten wat voor hem de beste belasting is van z’n lichaam.

Helaas heeft hij op dit moment een (niet-hardloop-gerelateerde) blessure. In z’n nek. Op zich kun je daar wel mee hardlopen, maar iedere landing dreunt toch ongemerkt door je hele lijf heen. Als je pijn in je nek hebt, dreunt het daar natuurlijk dubbel zo hard.
Daarom ging de training van vanochtend slecht. Eigenlijk slechter dan we in tijden hebben gedaan. Eerst 20 minuten duurloop 2, daarna 2 minuten wandelen, waarna we nog een keer 15 minuten duurloop 2 zouden doen. Dat laatste lukte echter niet. Na 3.5 minuut gaf Tomas op. We besloten een langer stuk te wandelen, waarna we alsnog bijna 10 minuten naar huis in een matig tempo hebben gelopen. Jammer, maar het is niet anders.

Morgen gaan we voor het eerst naar Kardinge, om daar de 4 Mijl van Kardinge te lopen. We hebben afgesproken de eerste helft in duurloop 1 tempo te lopen, en daarna ieder voor zich naar het einde te gaan, zodat ik de training voor mezelf in een wat zwaarder tempo kan lopen.

Na mijn vorige schrijfseltje is er niet veel meer van hardlopen of andere sporten gekomen. Het feit dat ik niet van de sigaretten kon afblijven, gaf een enorme knauw in mijn zelfvertrouwen, en daardoor in mijn motivatie. Ik zat binnen de kortste keren weer op een pakje sigaretten per dag, sportte niet meer, snoepte veel, sloeg maaltijden over, kortom, ik was weer terug bij af.

Al een flinke tijd zit ik erop te broeden om weer te beginnen (met lopen dan…) en de sigaretten weer te laten staan. Laten we beginnen bij het hardlopen. Ik heb me ingeschreven voor de 4 mijl van Groningen in oktober 2008, en moest nu dus wel beginnen met trainen. Bovendien loopt mijn zwager ook mee, en die is al een hele poos aan het trainen. Als ik de verhalen van hem hoor, dan mag ik straks blij zijn als ik hem nog in het zicht houd aan het einde van m’n race.

Gisteravond had ik het ineens te pakken. Ik liet de hond uit, en kwam onderweg 3 hardlopers tegen. Nou heb ik al de hele tijd dat ik niet trainde het kriebelende gevoel gehad als ik een hardloper zag. "Dat kan ik ook" dacht ik dan. Nu was de maat vol.

Toen ik thuis was, heb ik me omgekleed, hartslagmeter omgedaan en ben ik vertrokken.

In de tijd tussen mijn laatste training en deze ben ik verhuisd. Dat betekent een nieuw parcours zoeken. Ik dacht, ik loop wel "even een rondje", maar het door mij gekozen rondje was iets langer dan gepland! Na een half uur was ik pas op 2/3 van het parcours dat ik in gedachten had. Uiteindelijk heb ik van daar tot huis rustige intervalletjes gelopen van ongeveer 5 minuten hardlopen, 2 minuten dribbelen, en na bijna een uur was ik weer thuis.

Al met al natuurlijk een veel te lange training voor iemand die helemaal niets meer is gewend, maar het viel me niet tegen. Natuurlijk is het tempo weg (eerste 4.6km in 29 minuten), en loopt de hartslag veel sneller omhoog (en daalt-ie veel langzamer) dan voorheen, maar ik heb er wel een goed gevoel over.

Nu moet ik het alleen nog volhouden!

Die kids van mij hebben geen conditie. Dat kan ik ze moeilijk aanrekenen. We hebben ze nooit actief gestimuleerd om aan lichaamsbeweging te doen. Maar ja, als papa opeens zo fanatiek aan het sporten slaat, dan werkt dat blijkbaar aanstekelijk.

Tom, mijn zoon van 11, zei vlak voor de 4 Mijl al dat hij volgend jaar ook mee wilde lopen. Prima! De jongste dochter, Nikki van 8, is altijd heel afwachtend en wil eigenlijk nooit iets doen wat haar moeite kost. Toch wilde ook zij niet achterblijven. De vier mijl, dat lijkt haar nog teveel moeite, maar als papa en Tom gaan trainen, nou, dan wil zij eigenlijk ook wel meedoen.

Dit weekend zijn mijn kinderen weer bij mij (ik ben gescheiden en heb ze dus niet fulltime bij me), en er moest hardgelopen worden! Vanmiddag moest het dan gaan gebeuren. Om half twee stonden we met z’n drieen te stretchen in de woonkamer. Even later gingen we -heel rustig aan- aan het lopen. Dat valt nog niet mee voor kinderen: rustig aan lopen. Ze kennen maar twee standen: voluit rennen of wandelen. Dus moest ik zelf op zoek naar een zo rustig mogelijk tempo waaraan zij zich moesten houden.

Tom had er geen moeite mee. Afgezien van een klein beetje last van miltsteken en aan het einde een beetje benauwdheid (hij is behoorlijk astmatisch) kon hij het prima volhouden. Nikki was een heel ander verhaal. Na 300 meter moesten we al wandelen. Prima, even rustig aan, en daarna weer verder. Nog geen honderd meter later weer wandelen. Nu maar wat langer gepauzeerd.

Ik wilde ook weer niet de fanatieke vader uithangen…

Dus moesten we maar even wachten tot de kleine dame het zelf weer zag zitten. "Maar ik kan heel hard rennen hoor papa!". Echt waar? Laat maar zien dan! En daar ging mevrouwtje weer. Voluit. Maar na 100 meter stond ze stil en begon ze te huilen. Zo moe was ze. Ik zag in dat er niet veel meer uit te halen viel. We draaiden weer om, en wandelden richting huis. Halverwege nog eventjes een beetje aangezet, maar dat was niet veel later alweer afgelopen. Weer een huilbui. Even wat goedbedoelde vaderlijke woordjes ingefluisterd, en we konden verder wandelen.

Vlakbij huis nog even "Wie het eerste thuis is". Daar gingen we weer in een redelijk tempo, tot de voordeur. Schijnbaar heb ik haar niet teveel opgejut, want toen er thuis werd gevraagd hoe het ging was het in koor "Heel goed, ik kon het heel goed volhouden!".

Het verschil in conditie tussen die twee kids is dus gewoonweg te groot. Volgend weekend ga ik eerst met Nikki beginnen. Minuutje lopen, minuutje wandelen en dat een paar keer herhalen. M’n vriendin gaat dan op de fiets mee met Tom achterop, en als Nikki dan klaar is, mag zij achterop en ga ik kijken hoever ik met Tom kom. Daar zit volgens mij nog veel meer in. Moet ook wel, want hij is wat te zwaar en mag wel wat kilootjes kwijt…

Vanavond nog even een echte training doen…

Hebben jullie dat nou ook? Dat als je alleen loopt, dat je stemmetjes in je hoofd hebt die je op xc3xa9xc3xa9n of andere manier aanmoedigen? Ik wel dus.

Ik had gisteren een slechte dag wat het roken betreft. Flinke terugval naar 5 sigaretten. Daar kan ik lang over gaan zitten janken, maar ik heb het zelf gedaan en ben er bepaald niet trots op. In zo’n geval wil ik mezelf straffen in m’n trainingen. Vandaag dus.

mijn stemmetje werd sadistisch…

Ik had vandaag een loopje van 25 minuten op het programma staan. Dat had ik heel rustig aan kunnen doen. Immers, met zoveel rook in m’n longen zou ik minder zuurstof hebben en niet zo goed kunnen presteren.

"En wiens probleem is dat? Wie heeft je gedwongen die sigaretten te roken? Niemand toch zeker! Harder lopen jij!"

Zo klonk mijn stemmetje de hele tijd. En mijn parcours ging over het viaduct bij Onnen (voor degenen die wel eens met de trein van Assen naar Groningen rijden, bij het rangeerterrein bij Onnen is er een oud, groen, ijzeren viaduct…). Da’s op zich al een aardige klim. "Harder! Harder!", riep mijn stemmetje. Ik mocht niet opgeven. Met een hartslag van 172 kwam ik bovenaan bij het viaduct. Ik kon even wat gas terugnemen omdat het omlaag ging. Hartslag weer terug naar 150-155. Toen het weer vlak was, klonk mijn stemmetje weer: "Zo, lekker bijgekomen? Omdraaien en weer omhoog klimmen, maar nu zo hard als je kan!".

Rennen, rennen, tot m’n hartslag 177 aangaf. Ik was boven, maar wist even niet meer hoe ik het had. Enigzins wat gas teruggenomen (niet teveel, anders zou m’n stemmetje het merken ), maar toen ik weer onderaan was, toch maar een tandje harder gaan lopen, terug naar waar ik was gestart. Dat was een kilometer of 2 verderop. Op de laatste 100 meter nog even een eindsprintje, en daarna naar lucht happen. Dat was nou mijn straf…

"Blijf je nou van die kankerstokjes af, Jouke?"

Ja, zeker weten!

Ik beloof beterschap!

Thuis even de route nagetekend, tijd erbij gehouden. Potverdikke. Blijk ik ondanks alles, en ondanks twee keer die klim de 5km gelopen te hebben met een gemiddelde van 11.27km/u. Da’s weer een tikje sneller dan wat ik tot nu toe heb gelopen.

toch wel handig, zo’n stemmetje in je hoofd

Vandaag heb ik twee trainingen gepland: lopen en een rug-training. Tot vanochtend vroeg wist ik nog niet precies hoe ik dat ging inplannen. Zin om weer ontzettend vroeg op te staan om hard te lopen had ik niet echt, dus ik ging er vanuit dat ik de xc3xa9xc3xa9n voor het avondeten, en de ander erna zou gaan doen.

Naarmate de ochtend vorderde, kreeg ik steeds meer zin in een sigaret.

Er zijn pakjes in huis, dus als ik werkelijk wil, dan kan ik er zxc3xb3 eentje pakken. Maar dat wil ik juist niet! Om half twaalf hield ik het bijna niet meer. En toen zag ik het licht: ik moest gewoon even hardlopen. Er stond een 5km op het programma, in wedstrijdtempo. Om 12 uur de deur uit, warmlopen, stretchen, en van start. Pittig tempo -althans voor mijn doen- gelopen, en ik was na 27:00 exact op het 5km punt. Dat is sneller dan mijn 4 Mijl snelheid geweest.

En die sigaret? Die kan me op het moment gestolen worden!

Vanavond een rugtraining!

De training van vandaag was er eentje onder het motto "lopen tot je erbij neervalt". Nou zijn interval trainingen sowieso wat zwaarder dan duurloopjes, maar ik heb me echt het snot voor de ogen gelopen.

M’n vriendin mee op de fiets, en maar aanmoedigen. Meteen bij de eerste set zat m’n hartslag al op 170. Dat liep gestaag op tot 176 bij de 5e set. De daarop volgende toch maar ietsje rustiger gedaan (171), en de laatste voluit. Maar ongeveer 100 meter voor het einde voelde het alsof m’n lijf ontplofte. Ik kon geen stap meer zetten, nog hooguit wat strompelen. Ik was zelfs niet in staat om nog even snel op m’n hartslagmeter te kijken. Gelukkig was ik binnen 30 seconden weer gewoon aanspreekbaar (nog wel hijgend) en binnen 2 minuten was m’n hartslag weer rond de 120.

Vervolgens rustig dribbelend naar huis en douchen. Ik ben nog niet vaak zo diep gegaan dat ik echt niet meer verder kon, maar goed, dat hoort erbij (denk ik).

Woensdag heb ik in de sportschool m’n borst getraind. Dat was natuurlijk voor het eerst sinds, laten we zeggen, maart ongeveer. Dat ik in kracht flink was achteruitgegaan, tja, dat was te verwachten. Dat er spierpijn zou komen, dat ook!

En nu is het zondagochtend. Nog steeds doet het flink pijn. Door het bankdrukken is ook m’n triceps aardig gevoelig, maar het meest pijn doen vooral de aanhechtingen van de borstspier aan de buitenkant.

Schijnbaar waren de gewichten toch nog wat te hoog. Maar ja, hoe moet je nou weten waar je moet beginnen als je zo lang niet hebt getraind?

…de volgende keer toch nog wat rustiger doen in de sportschool…

In ieder geval ga ik straks nog een looptraining doen. Het wordt een 7x400m interval training, uiteraard met in- en uitlopen. Ik heb een mooi plekje gevonden in de buurt. Een heel rustig weggetje, eigenlijk een soort bospaadje die (volgens Google Maps) precies 400m lang is. Daar kan ik dus ongestoord m’n gang gaan.

"Alle begin is moeilijk". Je hoort het vaak, en het is vaak waar. Vandaag bijvoorbeeld, als ik begin met een nieuwe blog en moet verzinnen waar ik begin met vertellen…

Het geldt zeker ook voor sporten, en dan vooral als je het eigenlijk nog nooit in je leven echt hebt gedaan. In mijn geval was dat tot december 2006 het geval.

In mijn jonge jeugd heb ik een blauwe maandag op voetbal gezeten. Het waarom daarvan is me nu nog altijd niet duidelijk. Ik wilde zelf zo graag, maar dat had meer te maken met vriendjes die er ook al op zaten, dan met werkelijke interesse in de sport. Ik was er dan ook zeker geen ster in.

Op mijn schoolrapporten stond bij lichamelijke opvoeding immer de optie "houterig" en "matig" aangevinkt (wij hadden nog woordrapporten op de lagere school), en op de middelbare school stond er steevast een zesje voor ingevuld (onvoldoende kon je eigenlijk alleen krijgen als je spijbelde voor gym).
Uiteindelijk heb ik nog in mijn studententijd bij de ACLO in Groningen twee semesters gefitnesst en een semester gebadmintond, maar dat was enkel voor de studiepunten die ik ermee kon halen.

Het was voor mij duidelijk dat het leven als een sporter niets voor mij was.

Een zittend beroep (computerprogrammeur) werd mijn carriere, dus je kunt op je vingers natellen hoe het stond met mijn conditie op mijn 29e verjaardag. Als klap op de vuurpijl begon ik op die leeftijd -door allerlei omgevingsfactoren- ook nog eens met roken.
Eind 2006 begon ik eindelijk eens na te denken over mijn slechte levensstijl. Slechte eetgewoontes, geen lichaamsbeweging, roken. In mijn familie komen ook nog eens allerlei hart- en vaatproblemen voor. Als ik zo door zou gaan, zou het niemand verbazen als ik voor mijn 40e ook problemen met mijn hart zou gaan krijgen. Mij in ieder geval niet!

Het was tijd voor verandering.

In december vorig jaar schreef ik me in bij de sportschool in de buurt, en begon ik met hardlopen. Het hardlopen had als einddoel de 4 Mijl van Groningen in oktober 2007. Fitness was gericht op spieraanwas. Ik was super-fanatiek. De voeding werd helemaal afgestemd op het vele sporten, en de resultaten waren er ook naar. Ik ging met sprongen vooruit. Meer dan drie maanden lang was ik niet meer een luie, rokende kantoorpik, maar een fanatieke, gezonde sporter.

En toen kwam de terugslag.

Een stressvolle periode zorgde voor het roken van een eerste sigaretje, er was minder tijd om te sporten, en voor ik het wist zat ik weer in het oude patroon. Terug naar een pakje sigaretten per dag, en van mei 2007 tot en met augustus 2007 heb ik geen stap meer in de sportschool gezet, om van het hardlopen maar niet te spreken. Maar de datum van de 4 Mijl kwam steeds dichterbij. Ik had me er al voor opgegeven, en er werden ook clinics georganiseerd waar ik me voor had ingeschreven. Ik moest weer aan de slag. Het roken opgeven lukte nog niet, maar ik begon in ieder geval weer met hardlopen. Er was weer een begin!

Twee weken voor de 4 Mijl van Groningen, we schrijven 2 oktober 2007, besloot ik weer een poging te wagen de sigaretten te laten staan. Dat viel (en valt nog steeds) niet mee. Het gaat met vallen en opstaan, maar sinds de week van 8 oktober ben ik terug naar 1 xc3xa0 2 sigaretten per dag. Op 7 oktober liep ik voor het eerst de volledige afstand (en het parcours) van de 4 Mijl. Mijn tijd was 37:09. Het was een training, maar ik vond het al een hele prestatie. Tot die tijd  liep ik een gemiddelde snelheid van 9.5km/u, wat neer zou gaan komen op een tijd rond de 45 minuten. Dit was dus al heel aardig voor mijn doen!

Op zondag 14 oktober 2007 was het dan zover.

De dag van de 4 Mijl van Groningen was aangebroken. Ik had me zo goed als mogelijk was voorbereid. Vanaf de start ging ik in een veel te hoog tempo weg, en had al vroeg het idee dat ik dit niet kon volhouden. Toch viel de inzinking die ik op 3/4 van het parcours kreeg mee, en ik finishte in 34:48.9. Dat was 2:20 sneller dan een week eerder! Ik was bere-trots op mezelf.

In de week erna ben ik ook weer in de sportschool geweest. Tot mijn spijt, maar eigenlijk zonder verbazing, kwam ik erachter dat er van mijn kracht van eerder dit jaar niet veel was overgebleven. Bij sommige oefeningen kon ik nog niet de helft van het gewicht aan wat ik was gewend. Ik houd mezelf dan ook maar voor dat ik weer iets heb om naartoe te werken.

Het hardlopen is niet afgelopen

Meteen op de dag na de 4 Mijl ben ik weer verder gegaan. Een rustig duurloopje van 50 minuten. Ik voelde alleen dat ik een nieuw doel nodig had. Alleen maar lopen om het lopen is niets voor mij. Ik wilde meer. Ik wilde een grotere uitdaging dat de 4 Mijl. Ik ging was googlen, en kwam erachter dat er in maart 2008 een halve marathon wordt georganiseerd in mijn woonplaats. Een halve marathon. Da’s nog eens wat anders dan zes en een halve kilometer! Dat moet mijn volgende doel worden.

Mijn zoektocht naar goede hardloopschema’s kwam uiteindelijk uit op My Asics. Ik loop helemaal niet op Asics (ik loop op Brooks), maar op die site kun je een persoonlijk trainingsschema laten opstellen, gebaseerd op een doel wat je jezelf wilt stellen. Heel handig, en je kunt in een trainingslog alles bijhouden. Per training de afstand, soort training, gemiddelde hartslag, enz. Vervolgens kun je in de statistieken bekijken of je qua "fitness" vooruit bent gegaan. Een hele mooie website, en nog gratis ook!

In deze blog wil ik voortaan mijn ervaringen kwijt. Ik heb nog geen blessures gehad, maar die zullen op enig moment wel gaan komen. Nu ben ik gemotiveerd, maar ook dat kan weer wegzakken. Nu ben ik nog een iets onder gemiddelde recreatieloper, maar misschien word ik wel een wedstrijdloper. Nu rook ik nog 1 xc3xa0 2 sigaretjes per dag, maar straks ben ik helemaal rookvrij en leef ik weer helemaal gezond. Wie weet krijgt iemand anders door het lezen van deze blog ook de inspiratie om gezonder te gaan leven!